Tri lika apstrakcije

Autorski projekat Mirjane Vajdić Bajić

Izbor „Tri lika apstrakcije" nastoji da ukaže na umetničke pojave, u punoj stvaralačkoj i ličnoj zrelosti, bezkompromisno opredeljenih za različite idiome apstraktnog rečnika, koji su u toku svojih karijera prošli kroz više procesa metamorfoza, paralelno sa premeštanjem poetsko-filozofskih unutarnjih težišta svog dela.
Posmatrajući aktuelne cikluse Snežane Grozdanović, Milije Belića i Momira Kneževića, koji imaju zaokruženost, kako likovno-prostornu tako i sadržajnu, samostalnih istraživačkih poduhvata, ulazimo u tri dimenzije beskonačnih polja apstrakcije, čija različitost se odnosi kako na polazišta, tako i celovite metodologije i, vrlo sažeto, puteve od introspekcije do komunikacije.
Momir Knežević će izložiti dela većih formata, koja daju vizuru umetnika apstratno-ekspresivnog osnovnog metoda izražavanja, specifičnog po usklađenosti ritma pokreta, boje i poteza. „... Knežević ne slika prirodu (ni po prirodi) ali slika kao priroda-ništa ne popnavlja ali se stalno obnavlja...Boja kao materijalna činjenica ne narušava apstraktnu osnovu slikarske ideje, naprotiv-ona je najviši oblik autonomije jezičke strukture slike"... pisao je Sreto Bošnjak.
Snežana Grozdanović će najnovijim ciklusom slika „Midnight Harikiri" ukazati na pojavu rušenja granica, potom i sintezu, nevidljivu i suptilnu, metoda nadrealazima (praćenja snoviđenja, toka misli, šokantnih „jukstapozicija" motiva), enformela (uplivom neslikarske materije-peska, konopa i dr) i apstrakne pedanterije doslednog reduciranja... Zauzimajući ispovednu poziciju, Grozdanovićeva vrlo promišljenim, odmerenim sredstvima- sonornim koloritom i lineranim zahvatima „hirurški" precizno „otvara" platno -sopstvenu kožu, kao metaforu ženske emocionalne ranjivosti, ali bez drame, tiho, skoro hladno...
Naposletku, jedini skulptor među njima, Milija Belić, estetičar i „multimedijalni stvaralac" postmodernog duha, prikazaće uzbudljive artikulacije široko shvaćene geometrijske i modularne metode. U svojim istorijskim ishodištima sežući sve do Mondriana, ruskog konstruktivizma, Bauhausa, Vazarelija, Belićevo delo, skulpturalno ili slikarsko svejedno, je zapravo sintetičko „sui generis", jer prepliće jaku filozofsku-estetičku dimenziju, istoriju, autentičnu poetiku i emotivni naboj, bez koga nema komunikacije umetničkog dela. Sa te tačke bi mogla da se posmatra i nova generacija „samotnih posvećenika geometriji" daleko od pritiska realnosti, prenapregnutog govora tela i medijskih sinteza, u potrazi za novim purizmom, „duhovnim" vrednostima u umetnosti, otvorenim za komunikaciju i zračenje i u 21. veku.
Mirjana Bajić, istoričarka i teoretičarka umetnosti

Oceni ovaj događaj

Komentari