Pesme Referenata prvi put su zabeležene na demo snimku iz 1999. godine, čija im je atraktivnost nakratko otvorila vrata studija jedne od izdavačkih kuća, ali je čitava stvar propala, i to samo nekoliko dana pred početak snimanja albuma. Razlog su bili njihovi, po oceni izdavača, suviše opasni tekstovi za to ludo vreme u Srbiji. Uprkos tome, Samostalni Referenti objavljuju spotove za pesme "Ne razumeju", "Rocksteady", "Ludilo" i "Toreador" I koncertno  bivaju sve aktivniji.

Samostalni Referenti su svirali sa grupama NBG,Direktori, Atheist Rap, Elvis Jackson iz Slovenije, Bluekilla iz Nemačke..., nastupali su na festivalima po Srbiji I region,Skavillu,Beer Festu, Exit festivalu, a unazad nekoliko godina redovno održavaju koncerte i u susednoj Hrvatskoj. Svirali su I par koncerata u Slovačkoj.

Nakon skoro 16 godina "rada u ilegali", nekoliko stotina koncerata i bez ijednog službenog nosača zvuka, Samostalni Referenti su konačno završili snimanje svog prvog studijskog albuma koji se nalazi na sajtu MTV Adria I dostupan je za besplatan download. Takodje je snimljen I video spot za pesmu "život je san".

Album su nazvali "The GreaTESTIS Hits", a sniman je skoro 4 godine, u beogradskom studiju "Underground". Na njemu se nalazi 19 pesama, dakle nešto kao presek decenije ipo sviranja.

http://www.facebook.com/Referenti

Život je san

Samostalni Referenti su:

Marko (Ref) Nikolić - gitara // vokal

Jovan (Joca) Janacković - bas // vokal

Dražen (Zex) Kosanović - bubanj

Bojan (Meda) Lung - truba

Ognjen (Ogi) Cukić - trombon

Ivan (Rhonda) Teofilović - saksofon

Milos (Miše) Petrović - violina

Marko (Zulj) Zulj - harmonika

Marko (Arthur) Jovanović - klavijatura // ton

Predrag (Fefe) Bojović - vokal

- Sa 15 godina, učestvovala u 3Kdur-u, čuvenoj emisiji na 3. kanalu;

- Finalista Zrenjaninskog festivala "SunFlower" 2005, i 2006. godine;

- Prvi put intonirala himnu Republike Srbije na Evropskoj Olimpijadi za mlade, u Areni 2008.;

- Potom dobija nagradu za najboljeg debitanta 2008., na festivalu "PanMusic";

- Finalista "Beovizije" 2009.

- Pevala himnu na otvaranju i zatvaranju "Univerzijade" 2009.;

- Pevala na "Evroviziji" kao prateći vokal:

2010. Sa Milanom Stankovićem za pesmu "Ovo je Balkan";

2011. Sa Ninom za pesmu "Čaroban";

- Nastupala u duetu na "Sunčanim Skalama" 2010., sa Nikolom Sarićem - Sajkom;

- Intonirala himnu Republike Srbije na mnogo manifestacija i dogadjaja, izmedju ostalog i na (sportskim) dočecima ispred Skupštine: košarkašima za osvajanje titule Evropskog prvaka; Teniskoj reprezentaciji Srbije na čelu sa Novakom Đokovićem posle osvajanja Davis cup-a;

***  www.missjukebox.com  ***

Ta knjiga uvodi ga u svet sevdaha, ali i profesionalnog bavljenja muzikom. Ubrzo počinje da gradi vlastiti repertoar nastupajući u BiH i inostranstvu. Od prvih nastupa izdvajaju se: koncert u Turskom kulturnom centru u Sarajevu (2005.); gostovanje u centru Pompidou u Parizu u okviru obeležavanja godišnjice Centra Andre Marlaux (2005.);  snimanje sa Vlatkom Stefanovskim za kompilaciju «Bentbaša - Bosanska ljubavna pjesma» (Goethe/Yaman, 2008), kao i serija koncerata «Sevdah Ripablik» u sarajevskom café-u «Karabit» (buybook, Umjetnička galerija BiH).

2006. okuplja «Damir Imamović Trio» (Vanja Radoja - violina, Edvin Hadžić - kontrabas) sa kojim iste godine snima «DI3 Svira Standarde» (buybook). Nakon serije uspešnih nastupa u BiH, Hrvatskoj, Srbiji, Sloveniji, Crnoj Gori, Nemačkoj, Italiji, Švajcarskoj, Turskoj i dr., DI3 u novembru 2007. godine snima live CD u Omladinskom kulturnom centru «Abrašević» u Mostaru. «Abrašević Live» ubrzo postaje jedan od najslušanijih CD-ova «novog sevdaha» na području bivše Jugoslavije i donosi Triju nastupe na brojnim prestižnim scenama kao što su «CRR» u Istambulu (2008.), «BKC» u Sarajevu (2008.), «Domu omladine Beograda» u Beogradu (2009.),  Jazz Fest-u Sarajevo (2009.) i  dr.

April 2009. godine donosi i premijerni koncert internacionalnog kvarteta Eric Vloeimans/Damir Imamović/Bojan Zulfikarpašić/Bachar Khalife u sarajevskom BKC-u, tokom muzičkog happeninga «Xenophonia». Kvartet nastavlja saradnju u avgustu iste godine sa dva koncerta na Umbria Jazz Fest Balcanic Windows u Beogradu i Novom Sadu (Srbija). U januaru 2011. godine Kvartet nastupa u amsterdamskom Concertgebouw, nakon čega slijedi holanska turneja sastava.

U aprilu 2010. izlazi prvi DI solo CD (Gramofon) kojim se kruniše uspešna serija solo nastupa i novi korak koji Imamović pravi s ovom najstarijom od svih formi izvođenja sevdaha. Solo repertoar Damir gradi neprestanim nastupima na najrazličitijim svetskim pozornicama: sarajevskom BKC-u, beogradskom Kolarcu, washingtonskom Kennedy Centru, čikaškoj The Old Town School of Folk Music, i dr.

Drugi DI solo CD zove se "Svrzina kuća" (iTM, 2011.). Snimljen je u julu 2011. tokom četiri koncerta u muzeju "Svrzina kuća" u Sarajevu..

Ova harizmatična, seksi umetnica muzičke granice pomerila je kada je imala samo 16 godina objavljivanjem svog prvog „pop" albuma „Violin Player" ne samo načinom sviranja formirajući neuobičajen miks klasičnog, pop, džez i tehno zvuka već i svojim scenskim izgledom. Njena „obrada" čuvene Bahove „Tokate i fuge" u d mollu i dalje je rado slušana i često kopirana.

Vanesa je rođena u Singapuru 27. oktobra 1978. godine a sa tri godine se sa majkom seli u London gde i dalje živi. Kao „čudo od deteta" Vanesa Mej je prvi solistički koncert imala već sa devet godina a u desetoj nastupila je i sa simfonijskim orkestrom. Počela je prvo sa tri godine da svira klavir a violinu sa pet godina.   

Već do svoje 13 godine imala je tri objavljena albuma sa klasičnim kompozicijama i bila poznata u Britaniji nastupajući u brojnim televizijskim emisijama. Ušla je u knjigu Ginisovog rekorda kao najmlađi instrumentalista koji je snimio violinske koncerta i Betovena i Čajkovskog!

Sa pubertetom počinje da napušta tradicionalne klasične uticaje i 1996. godine objavljuje svoj prvi „pop" album na kome radi i kao kompozitor i kao instrumentalista. 1997. sarađuje sa Dženet Džekson a 1998. godine nastupa na Evroviziji u Birmingenu.

Svojom harizmom, stilom oblačenja i atraktivnim nastupima kao i kompozicijama, brzo je očarala publiku izdvojivši se od tipičnih „klasičnih" izvođača. Album „Violin Player" počela je da radi sa četrnaest godina a odmah po objavljivanju, našao se na top listima u više od dvadeset zemalja! Za BRIT nagradu za „najboljeg ženskog izvođača" nominovana je već 1996. godine i time dobila titulu prvog instrumentaliste i klasičnog muzičara koji je ušao u izbor za ovu isključivo mainstrim pop nagradu.

U aprilu 2006. godine, Vanesa se našla na listi najbogatijih mladih izvođača sa zaradom od preko 32 miliona funti od koncerata i prodaje 10 miliona albuma širom sveta čime retko koji violinista može da se pohvali.

Vanesa je do sada objavila brojne klasične i pop albume a nedavno je izdala "Best of Vanessa-Mae" kolekciju koja uključuje i nikada ranije objavljenu pesmu "Art of War". Pojedine pesme obogatila je i pevanjem dodavajući svoj glas na numere sa "Subject of Change" albuma iz 2001. godine. Na putu sazrevanja od "čuda od deteta" do nezavisne odrasle umetnice sazrevala je i njena muzika. Lična snaga, atraktivno i dinamično izvođenje izbija iz Vanese na svakom njenom nastupu.

Na svojim nastupima svira na dva tipa violina - klasičnom modelu Guadagnini iz 1761. godine i električnom Zeta Jazz. Guadagnini violinu čija se vrednost procenjuje na 150 hiljada funti, dobila je na poklon od roditelja. 1995. godine bila joj je ukradena ali srećom, vraćena posle dva meseca. Često kupuje violine i kasnije ih prodaje dajući novac u humanitarne svrhe.

Ne samo zato što bend postoji 30 godina, što su u vreme Ramones i sličnih pank grupa krenuli sa žanrom baziranim na zaboravljenim bendovima iz 60-tih (The Sonics, The Seeds, 13th Floor Elevators) koji će se upravo zbog njih uskoro omasoviti i postati jedan od važnijih sredinom 80-tih, potom razviti u više podžanrova i kod nekih bendova rezultirati ogromnim komercijalnim uspehom (The Hives, White Stripes, The Horrors), već i zato što su karakteristišnim imidžom od glave do pete praktično uneli (novu) modu u svet muzike.

Počeli su 1980. u Njujorku i bili redovni na binama CBGB-ja i Mudd kluba. Upotrebom gitarske pedale fuzzbox (korišćena kod gotovo svih psihodeličnih grupa druge polovine 60-tih) reafirmisali su zaboravljeni žestoki zvuk koji su nazvali grunge i 1984. dobili nadimak "the gurus of garage grunge". Ovakav zvuk gitare, obavezne orgulje u bendu i nezaobilazni retro imidž "pozajmljen" od šampiona ovog pravca i njihovih uzora, doveden do besprekornosti ogrlicama od ljudskih kostiju, istovremeno zastrašujuć i seksi, te divlji, bučni koncerti, učiniće da bend skrene pažnju publike, muzičke kritike i velikog broja kolega iz posla. Ubrzo SAD preplavljuju novi bendovi tvoreći garage rock revival, a zaboravljene singlice i albumi rodonačelnika žanra dve decenije ranije dostižu visoke cene kod pasioniranih kolekcionara što će uvek spremne diskografske kuće navesti da ponovo objavljuju iste videvši dobru priliku za profit.

Rudi Protrudi, gitarista, pevač i lider The Fuzztones negde u isto vreme sa objavljivanjem prvog singla "Bad News Travels Fast" (1984., Midnight Records) u nekom malom njujorkškom baru pronalazi tada potpuno zaboravljenog Screamin' Jay Hawkinsa. Sa njim stupa u kontakt po nastupu i vrlo brzo uspeva da ga nagovori da sviraju nekoliko koncerata zajedno, a jedan od tih je i zabeležen na njihovom izdanju za Midnight Records. Zahvaljujući toj saradnji Screamin' Jay Hawkinsova karijera kreće uzlaznom putanjom.

1985. snimaju prvi album "Lysergic Emanations", ali i odlaze na presudnu tromesečnu turneju po Evropi sa The Damned. Ta turneja donosi im ogroman broj sledbenika (jedan od najpoznatijih, a bitan za dalju karijeru je i pevač The Cult - Ian Astbury), ali i evropskim ljubiteljima rokenrola "novi" žanr - garage psych punk revival. Grupa sklapa ugovor sa novom izdavačkom kućom Music Maniac Records u Nemačkoj koja će reizdati prvenac, ali i objaviti par sledećih ploča.

Nekoliko godina potom, u kraćim pauzama konstantnih turneja po Evropi i SAD, zahvaljujući Ianu Astburyju The Fuzztones postaju prvi garage punk sastav sa ugovorom za veliku diskografsku kompaniju i snimaju album "In Heat" za Beggards Banquet Records u Engleskoj. Ploču producira legendarni Shel Talmy poznat po radu tokom 60-tih sa The Who i The Kinks. Nakon toga The Fuzztones su etablirano ime kao i predvodnici reanimiranog žanra - garažnog roka.

U tridesetogodišnjoj karijeri objavili su 15 albuma i ukupno preko 70 izdanja, svirali na svim važnim festivalima u svetu, svirali uzduž i popreko planete Zemlje, članci o njima objavljeni su u brdu fanzina kao i u uticajnim magazinima (NME, Sounds, Melody Maker, Rockerilla, Hit Parade, US, Rolling Stone), bili u društvu headlinera čuvenog Little Steven Underground Garage festivala 2004. pored takvih imena kao što su The Strokes, New York Dolls, Iggy & The Stooges, Bo Diddley, Nancy Sinatra, The Pretty Things, snimili pregršt spotova i, a to bi trebalo da bude najbitnije, ostali potpuno verni svom žanru kao i vizuelnom imidžu koji uključuje obavezne vox phantom gitare, kožne pantalone, crne rolke, bitl čizmice i ogrlice od životinjskih, ali i ljudskih kostiju.

Biti tvrdoglavo odan davno zacrtanim ciljevima formula je kojom retki koji uspeju da ostanu uporni zaslužuju sam vrh u poslu kojim se bave. The Fuzztones su odavno to napravili. Sada ubiru plodove svojih uverenja. Više nego zasluženo.

Sa 18 godina Magnus je pošao na turneju sa Herbie Hancockom, u 23-oj je sastavio prvi bend, ubrzo počeo da snima i da sakuplja priznanja švedske jazz zajednice, među kojima je nekoliko Grammy nagrada i nominacija, titula Jazz muzičar godine (2001) kao i Django D'Or (2006). Spisak saradnji uključuje slavne američke jazzere i vodeće švedske kolege: Joe Sample, Wilton Felder, Bob Mintzer, James Ingram, Lisa Ekdahl, Koop... Posebno plodnu saradnju Lindgrenov kvartet  već osam godina ostvaruje na operskim projektima operske dive Barbare Hendricks. Stalni je član najpopularnijeg švedskog jazz sastava Nils Landgren's Funk Unit, a potpisao je i muziku za banket povodom dodele Nobelove nagrade 2003. godine.

Lagani "soft jazz" izraz, otkriva da je njenom srcu bliska pesma Sarah Vaughan, Nancy Wilson i Elle Fitzgerald, ali su velike jazz dive samo početna inspiracija za njeno originalno fraziranje, odabran repertoar, elegantni stil i blago hrapavi glas. Njen raskošni alt posebno dolazi do izražaja u baladama koje preovlađuju na aktuelnom albumu „Don't Be So Blue". Svojim elegantnim glasom, Sinne lako uspeva da hipnotiše publiku, pričajući priču kojoj je nemoguće odoleti. Album „Waiting For Dawn" dobio je nagradu Danske jazz federacije za najbolji album 2007, a na ostvarenju „Remembering You" sarađivala je sa poznatim internacionalnim jazzerima, među kojima su Randy Brecker, Curtis Stigers i Chris Minh Doky.

"Novo iskustvo, zastrašujuće i konačno uzbuđujuće", počastio je laskavim komplimentom David Byrne pevačicu Alice Russell, posle saradnje na njegovom novom albumu "Here Lies Love". Zaboravite na Amy Winehouse, Joss Stone, Duffy i Adele, dodaju američki kritičari. Russellova stvarno zvuči kao da je odrasla na ulicama Detroita, preko puta legendarne kuće Motown, a ne sa druge strane Atlantika, u dalekom Brajtonu. Očigledno su heroji njenog detinjstva - Stevie Wonder i Aretha Franklin - učinili svoje, a iskustva iz crkvenog hora, kratkog formalnog obrazovanja, i prvi snimci na albumima Bah Samba, Quantic i Kushti, usmerili su je ka otkriću sopstvenog umetničkog stila.

"Pot Of Gold" album iz 2008. godine doneo joj je konačno priznanje publike, a obrade "Crazy" (Gnarls Barkley) i "Seven Nation's Army" (The White Stripes) globalnu slavu. Roy Ayers, The Roots, Lonnie Liston Smith i De La Soul poželeli su da sarađuju sa njom, a DJ Vadim, Mr Scruff, Shawn Lee i The Heavy da se poigravaju remiksima njenih pesama.

Alice Russell, jedna od najvećih savremenih zvezda klupskog soul-jazza, konačno je pred nama.

Nastao je 1986. godine, na inicijativu Jack Langa, tadašnjeg Ministra kulture Francuske, sa idejom promocije francuskog jazza po svetu. Lideri orkestra biraju se na period od 2-3 godine, tokom koga snimaju i na turnejama predstavljaju po nekoliko originalnih projekata. Među ranijim liderima bili su i Francois Jeanneau, Antoine Herve, Claude Barthelemy, Laurent Cugny, Franck Tortiller... Kroz orkestar je prošao veliki broj istaknutih francuskih jazzera. Aktuelni lider je Daniel Yvinec, a njegov prvi projekat "Around Robert Wyatt" (sa kojim se orkestar predstavlja u Beogradu), posvećen jednom od očeva engleskog psihodeličnog rocka, dobio je priznanje za najbolji jazz album u Francuskoj 2009. godine.

Koncertna prezentacija ovog postmodernog big banda je multimedijalna, sa projekcijama kratkih filmova i video radova koji prate živo izvođenje orkestra - pravi uvod u novi način razmišljanja i savremene tendencije u jazzu.

Iskustvo je sticao 60-ih i 70-ih u Njujorku - posebno upečatljive su njegove saradnje sa Gato Barbierijem, Steve Lacyjem i Carlom Bley. Po povratku u Italiju predvodi različite formacije i redovno snima novu muziku za prestižne evropske diskografske kuće. U okviru sastava New Quintet, koji će diskografsku premijeru imati sledeće godine u produkciji ECM, Rava predstavlja dvojicu najcenjenijih mladih lavova na jazz sceni Italije - pijanistu Giovannija Guidija i trombonistu Gianlucu Petrellu, koji je nosilac priznanja BIRD za najboljeg mladog evropskog jazzera u 2007. godini.

Inspirator sastava je Marcos Valle, sa kojim su ranih 70-ih radili muziku za film posvećen šampionu Formule 1 Emersonu Fittipaldiju, da bi internacionalnu slavu stekli tiražnim albumima za čuvenu jazz produkciju Milestone. Put ka vodećim svetskim jazz smotrama bio je otvoren, ostvarili su niz saradnji sa ikonama jazza i brazilske muzike (Chick Corea, Stevie Wonder, Joe Henderson, Sarah Vaughan, Tom Jobim, Airto & Flora, Deodato, Milton Nascimento...).

Od sredine 90-ih ponovo su aktivni zahvaljujući novim izdanjima za londonsku kuću Far Out i enormnoj popularnosti remiksa njihovih starih hitova (Roni Size, 4 Hero, Jazzanova...).  Funk + Jazz + Samba + Musica Popular Brasileira = Azymuth! Jednostavna formula za vrelu svirku, plesni ritam, ludi provod.

Krajem 50-ih ostvario je dugu, plodnu i inovativnu saradnju sa saksofonistom Ornette Colemanom (sa kojim je nastupio i na prvom Newport Jazz Festivalu u Beogradu), od 60-ih je radio u triju i kvartetu Keith Jarretta, 70-ih je osnovao politički motivisan Liberation Music Orchestra, a 80-ih Charlie Haden Quartet West. Među ikonama jazza i rocka sa kojima je sarađivao su i John Coltrane, Hank Jones, Pat Metheny, John McLaughlin, Carla Bley, John Lennon, Ginger Baker, Ringo Starr...

Beogradski koncert sastava Charlie Haden Quartet West održava se u sklopu proslave njihovog 25. rođendana, kojim povodom će promovisati novi studijski album, prvi posle 10 godina.

Kraak & Smaak Live bend je okupljen još 2006 za promociju debi albuma „Boogie Angst", ali poslednju godinu su proveli gostujući na vodećim svetskim festivalima - od Pinkpop, preko Sziget i Good Vibrations, do Glastonburyja. Dance magazine upozorava: „to je live band koji morate videti!", a kritičari o njihovoj muzici pišu: „Amy Winehouse sreće Mobyja". Prošle godine, dobili su European Border Breakers Award, nastavljajući da ruše granice, krenuvši u osvajanje jazz publike svojim vizionarskim ukrštanjem jazza i hiper-modernih dance beatova. Jazz je nekad bio muzika za ples, zar ne?

Po Njujork Tajmsu, Wayne Shorter je najveći živi jazz kompozitor. Aktivan od sredine 50-ih, obeležio je rad tri legendarna jazz sastava, uporedo razvijajući solo karijeru. Bio je član Art Blakey and the Jazz Messengers, (tzv. „Drugog") kvinteta Milesa Davisa, i kolider (sa Joe Zawinulom) sastava Weather Report, najcenjenije fusion grupe svih vremena.

Godine 2000. formira aktuelni kvartet, u kom su Danilo Perez (klavir), John Patitucci (kontrabas) i Brian Blade (bubnjevi) - grupa se smatra vodećim akustičnim jazz sastavom današnjice, a svi njeni članovi su non-stop u vrhu najreferentnijih godišnjih jazz anketa. Wayne Shorter je devetostruki dobitnik Grammyja - oba poslednja njegova albuma: „Alegria" (2003) i „Beyond the Sound Barrier" (2005), nagrađena su Grammyjem za najbolji jazz album.

Mathew Jonson 
Mathew Jonson, jedan je od istaknutijih producenata i dj-eva elektronske muzike i čovek koji je kreirao brojne uticajne numere za etikete poput Sub Statica, Minusa, Perlona, Kompakta, Arbutusa i njegove novoformirane izdavačke kuće Wagon Repair. Ovaj kanađanin često se nalazio na vrhu top lista sa svojim numerama: Decompression, Marionette, Folding Space, Typerope, i Return of the Zombie Bikers, a kolege kao što su, Gilles Peterson, Richie Hawtin, Tiga, Sven Vath i Laurent Garnier uvek su neke od njegovih numera ubacivale u svoje dj nastupe.

Veoma je cenjen i poštovan od strane muzičkih magazina URB, FACT, DJ, GO, Raveline, Trax i Groove od kojih je  primio i priznanje za najboljeg producenta za 2004. godinu. Zvuk koji ga karakteriše je prepun različitih stilova od techno-a, jazz-a, house-a do drum 'n' bass-a. Upravo to mešanje stilova je njegova inspiracija, ali i zaštitni znak, jer stil koji je proistekao iz mešavine ovih ritmova je tech-fusion zvuk, svojstven Mathew Jonson-u.

Sposobnost da improvizuje i nastupa sa drugim izvođačima u živoj svirci, dovela je Mathew-a do učešća u veoma uspešnoj muzičkoj formaciji Modern Deep Left Quartet i Cobblestone Jazz sa kojima je razvio internacionalnu reputaciju za njihove kompozicije, bilo da su snimljene sesije ili živi nastupi. Mathew je sarađivao sa mnogim kolegama, konstantno tražeći neki novi pristup elektronskoj muzici. Pojavljivao se na mix albumima Karla Krega, Daniela Bela, Adama Bejera, Monike Kruz i Rikarda Vilalobosa i remiksovao za izvođače kao što su Chemical Brothers, Moby i Nelly Furtado.

John Acquaviva
Sa nenadmašnim zaveštanjem u svetu analogne i digitalne elektronske muzike, John Acquaviva se može pohvaliti ogromnom listom dostignuća u skoro svim aspektima sveta muzike. Pored nebrojeno mnogo hitova, produkcijskog rada i boravka na vrhu muzičkih top lista, John je svoje vreme posvetio i ponovnom pokretanju izdavačke kuće Definitive Recordings, koja se bavi i podrškom mladih umetnika kao što su Olivier Gaicomotto, Kid Dub, Robot Needs Oil/Greg Kobe i drugi.

Neumorni Acquaviva je stalno u pokretu i zahvaljujući njegovom talentu nastupao je na brojnim festivalima kao što su Benicassim, Global Gathering, Kaballah, ali i prestižnim svetskim žurkama širom sveta: Privilige 2008 (otvaranje sezone na Ibizi), klub Space sa Denijem Tenaljom, Nikijem Bičom u klubu Marbella, Cocoricco u Rikoneu, i bliže kući u Torontu, kanadskom novom  klubu Circa.

John je svoju internacionalnu karijeru započeo 1989. sa Richie Hawtin-om osnovavši jednu od najpoznatijih i najuticajnijih svetskih techno izdavačkih kuća, Plus 8 Records, a 1993. njih dvojica su osnovali Definitive Recordings, koja danas slavi 17. godina legendarnih klupskih i underground hitova.

Kao potvrđeni pionir nove muzike i ideja, John je učestvovao u lansiranju www.Beatport.com, najvećeg svetskog internet portala za skidanje ''dance'' muzike. Njegova internacionalna karijera se rasprostire na više od dve decenije, a na više od nekoliko hiljada žurki John-a je čuo ogroman broj ljudi koji i dalje uživa u njegovim nastupima i stalno traži još.

U to vreme bila je bliža Bili Holidej i Eli Ficxerald, Dženis Džoplin i Džoni Mičel, nego Amaliji Rodrigeš. Za 18. rođendan, deda po majci joj je poklonio ploču Rara e inedita (Retka i nečuvena) najveće i ujedno najmanje poznato delo Amalije Rodrigeš, a Kriština još uvek nije znala da će joj to zauvek promeniti život.

Pre nego što će prvi put stati na pozornicu, u Amsterdamu (1996, Zaal 100) Kriština nikada nije sebe videla kao interpretatora amatera ili fado pevačicu. Do 1996, sa 24 godine, imala je samo 2-3 nastupa kao fado pevačica.

Novinarstvo je bila umetnost koju je tražila. Možda upravo zbog toga i dan-danas reči su te koje vladaju svakim njenim albumom. Pevačica pesnika (Kamoenša, Pesoe, Davida Murau Fereire, Žozea Afonsa, Pola Eluara, Lea Ferea, Alfonsine Storni, Olia Šlauerofa), Kriština Branko smatra fado nekom vrstom nosioca poezije i književnosti. Nakon jedne decenije od prvog nastupa u Amsterdamu, njene kolege priznaju da ima snažnu sklonost ka poetskom.

Suprotno od kanona tradicionalnog fada, put Krištine Branko je bio drugačiji: nezavistan, jedinstven i mnogo puta obeležen radošću. Ne prekidajući u potpunosti sa tradicijom, već tražeći ono najbolje u njoj, Kriština Branko, zapravo, osvežava svojom originalnošću. Na svim albumima trudila se da sjedini tekstove s muzikalnošću svojstvenoj fadu.

Kao i drugi mladi muzičari koji su u fadu našli svoj način izražavanja Kriština Branko pronalazi svoj put, gde poštovanje tradicije ide ruku pod ruku sa željom za inovacijom. Iako ništa u životu Krištine Branko nije ukazivalo na to da je njena sudbina fado, ona stvara svoj stil koji, ako ne redak (raro), onda je svakako nečuven (inedito)

Uprkos dobrim ocenama kritike i publike, grupa je kratko trajala i obuhvatila jedan album i turneju. Od tada su ova dvojica velikana ostali dobri prijatelji. Godine 2008. održali su svoj prvi koncert kao duo, u Medison Skver Gardenu, i to posle skoro 40 godina od poslednjeg zajedničkog nastupa.

Erik Patrik Klepton, rođen 1945. u engleskom gradiću Ripli, postao je deo muzičke istorije - na skoro svim top-listama biran je za jednog od najboljih gitarista svih vremena, a vlasnik je i neobičnog rekorda: jedini je muzičar koji je u rokenrol „Kuću slavnih" primljen čak tri puta, kao solo izvođač i kao član grupa „The Yarbirds" i „Cream". Godine 1970. objavio je album „Layla and Other Assorted Love Songs", sa koga se izdvojio veliki hit „Layla". Godine 1974. objavljuje drugi solo album „461 Ocean Boulevard" sa kojeg se istakla obrada velikog hita Boba Marlija „I Shot the Sheriff", a u naredne tri decenije objavio je 18 albuma sa kojih su se izdvojili brojni hitovi kao što su „Tears In Heaven", „Wonderful Tonight", „Cocaine"...

Stiven Lorens Vinvud (Stephen Lawrence Winwood) rođen je 12. maja 1948. godine u Velikoj Britaniji. On je poznati engleski pevač, gitarista i kompozitor. Pored solo karijere bio je član brojnih veoma uspešnih grupa: Spenser Dejvis Grup (Spencer Davis Group), Trefik (Traffic), Blajnd Fejt (Blind Faith) i Go. Osvojio je nekoliko nagrada Gremi, a 2008. magazin Roling Stoun rangirao ga je na 33. mesto liste 100 najboljih pevača na svetu. Prvo mesto Bilbordove liste singlova dostigao je 1986. godine svojim hitom "Higher Love", koji mu je doneo čak dve nagrade Gremi: za najbolji muški vokal i za album godine. Sa bendom Spenser Dejvis Grup izveo je veoma slušane numere koje su postale rokenrol klasici: "Keep On Running", "Somebody Help Me", "Gimme Some Lovin".

Bob Dilan je rođen 1941. godine u gradiću Dulut u Minesoti, da bi se 1961. preselio u Njujork gde je nastupao po lokalnim klubovima kada su ga otkrili talent menaxeri izdavačke kuće „Kolumbia". Debi album izdaje 1962. godine, da bi već u maju 1963. objavio sada već kultni album „The Freewheelin' Bob Dylan" ii pesma Blowin' in the Wind", jednu od suštinskih himni pokreta za građanska prava. Ovaj pokret je imao i zvaničnu proslavu 10. februara ove godine kada na poziv Baraka Obame po prvi put Dilan prihvata da nastupi u Beloj kući. Obama je istaknutog umetnika nedugo potom odlikovao i Nacionalnom medaljom za umetnost i humanost nazvavši tada Dilana „ikonom buntovne omladine" koji se u skladu sa tim nije ni pojavio na uručenju ovog visokog priznanja.

Brojne su nagrade u poluvekovnoj karijeri nezaustavljivog velikana, a među njima su i Oskar, te neverovatna Pulicerova nagrada koju osim Dilana nije primio nijedan muzičar. Zanimljivo je da je 1991. godine Gremi nagrada za životno delo bila njegova tek četvrta, da bi ih posle toga osvojio još sedam! Večnost Boba Dilana potvrđuje i prošlogodišnje osvajanje prvih mesta američke i britanske  top liste sa albumom „Together Through Life". Nedugo zatim neumorni autor objavljuje i album božićnih pesama „Christmas in the Heart" čiji prihod poklanja humanitarnim organizacijama i Svetkom programu za hranu pri Ujedinjenim nacijama. „Da bi se problem gladi rešio znači da svako od nas mora da učini koliko može da se pomogne ljudima u nevolji i podrže napori da se dođe do trajnog rešenja" izjavio je tom prilikom veliki pesnik čija poezija neretko opisuje obespravljene.

Bob Dilan često je opisivan kao jedna od najuticajnijih ličnosti 20. veka, ali se njegov uticaj prema mnogima danas oseti više nego ikad. Zanimljivo je i da od 1996. godine postoji svetski pokret akademika koji apeluju na Švedsku akademiju da Dilanu konačno uruči Nobelovu nagradu. Prestižni časopis „Rolling Stone" proglasio je Dilana za najvećeg solo umetnika svih vremena, a njegovu pesmu „Like a Rolling Stone" za najbolju ikad snimljenu. Britanski književnik Hauard Souns u Dilanovoj biografiji svrstava ga među najveće umetnike koje čovečanstvo pamti kao što su Mocart, Šekspir ili Pikaso. Među mnogima, neverovatnim životom nesvakidašnjeg poete intenzivno se bavio i Martin Skorseze koji je 2005. godine režirao trosatni biografski film „No Direction Home".

U pomenutom filmu ostala je zabeležena i jedna od najsnažnijih izjava koja je definisala Dilanov univerzalni uticaj na društvo: „Za mene više ne postoji crno i belo, levo i desno. Postoji samo gore i dole, a dole je veoma blizu zemlje. Pokušavam da idem gore bez razmišljanja o nečem tako trivijalnom kao što je politika".

Naredne četiri godine proveo je učeći na ovoj akademiji, gde je upoznao brojne buduće saradnike. Njegovi prvi nastupi bili su u bendu "Bluesology", koji je napustio 1967. godine, kada sa tekstopiscem, Bernijem Taupinom, osniva novu grupu i izdaje album "Empty Sky". Novi duet je na top-listama u Americi bio odmah posle Bitlsa.

Vrhunac karijere Džon je imao sedamdesetih godina, kada je u Americi održao dva koncerta, na kojima je bilo oko 100.000 ljudi, kada je dobio svoju zvezdu na holivudskom Bulevaru slavnih i kada je sa Džonom Lenonom snimio duet koji je izveo na Medison skver gardenu. Godine 1978. počinje da nastupa solo i postaje prvi "zapadni" pevač koji je imao turneju po bivšem SSSR-u.
90-ih godina vraća se na scenu i veliki uspeh beleži muzikom za animirani film "Kralj lavova" za koju je dobio Oskara.

Vlasnik je više od 50 hitova koji su bili na listi 40 najslušanijih, uključujući 7 pesama na broju 1 mnogih top-lista. Osvojio je nagrade: Oskar, Gremi, Toni i Zlatni globus. Elton Džon je postao član Rokenrol hola slavnih 1994, a titulu viteza Britanskog kraljevstva dobija 1997. godine zbog svog doprinosa kampanji u borbi protiv SIDE. Godine 1998. proglašen je od strane magazina "Bilbord" za trećeg najuspešnijeg umetnika svih vremena (ispred njega su bili samo Bitlsi i Madona).

Izvodio je brojne hitove, među kojima su se izdvojili: „I'm Still Standing", „Don't Go Breaking My Heart", "Nikita", "Sacrifice", "Goodbye Yellow Brick Road", "Sorry Seems To Be The Hardest Word",... Jedna od najpopularnijih pesama Eltona Džona je "Candle in The Wind", koju je komponovao 1973. u čast Merilin Monro, ali je 1997. u izmenjenoj verziji izveo na sahrani britanske princeze Dajane, sa kojom je bio dugogodišnji prijatelj.  On je jedan od najuticajnihih pripadnika jet seta u Velikoj Britaniji.